เรื่องของ ... เรื่อง 0.2

ขอขอบคุณทุกคนน่ะครับที่ให้การตอบรับผมเป็นอย่างดี 

อย่างที่คาดคิดไม่ถึงเลยจริงๆ

ผมอยากจะบอกว่า "Indy love you."

    เรามาต่อกัันที่ค้างไว้ในเรื่องของ...เรื่องตอนที่แล้วกันน่ะครับ ตอนก่อนผมเข้าเรื่องไว้ว่า ผมในวัยที่กำลังเรียนอยู่ชั้นประถมศึกษา มี 3 ช่วงเวลาและ 3 ช่วงความรู้สึก ที่แตกต่างกันออกไปโดยสิ้นเชิง ในช่วงแรก คือช่วง "ช่วงเช้าในความรู้สึกที่สุดแสนจะวุ่นวาย" แล้วก็ทิ้งช่วงหายไปหลายวัน ไม่ใช่อะไรครับ ...ยังหาสปอทเข้ารายการไม่ได้ 555+ (มุข ...เผื่อขำ???มั้ง) มาครับนอกเรื่องมาเยอะเข้าเรื่องกัน...

เหมือนเดิมครับจินตนาการกันก่อนครับ

ตอนที่แล้ว ผมให้จินตนาการตามว่า คุณได้อยู่ในรายการเกมส์โชว์ทางฟรีทีวี

ตอนนี้ ให้คุณจินตนาการว่า คุณได้มีกล้องตามติดตัวท่าน ประนึ่งเงาที่อยู่ด้วยกันกับคุณมาตั้งแต่เกิด

(ไม่ใช่รายการที่ มีป้ายไฟเขียนชื่อ ชูไปโบกมาน่ะ)

ใช่แล้วครับ ผมหมายถึง รายการเรียลลิตี้โชว์นั้นเอง

ช่วงที่ 2.สนับสนุนโดย เครื่องดื่มชูกำลัง จิ้งหรีดคลั่ง เพื่อเสียงกรี๊ด(ดารา)อย่างมีคุณภาพ 

เสนอช่วง>>>

ก่อนเที่ยง...ที่เลี่ยงไม่ได้

     เอาล่ะซิ มาแปลกอีกแล้วไอ้เด็กนี่ ! หลายคนอาจคิดอย่างนั้น 

 แต่สำหรับผมในช่วงที่ผมเรียนอยู่ประถมศึกษานั้น ช่วงก่อนเที่ยง เป็นอะไรที่

  

{กล้องเจาะเข้ามาที่ใบหน้าเพื่อให้เห็นอาการอย่างชัดเจน}

   เฮ้ย ! หิวจะตายอยู่แล้ว!! ...ใช่ครับ ผมเชื่อว่าเด็กๆหลายๆคน หากทางครอบครัวได้เลี้ยงดูมาอย่างถูกสุขลักษณะ  อาหารครบ 3 มื้อ (แต่ผมเกิน 555+) เป็นธรรมดาครับที่จะต้องหิว  แต่ก็ยังกินไม่ได้ครับเพราะเรียนอยู่ เราก็ได้แต่นั่งนับเวลาถอยหลัง 

{กล้องตัดเข้ามาที่นาฬิกาซึ่งแขวนอยู่บนกระดานดำ} 

มองตามเข็มเดินหมุนเป็นวงกลม รอบแล้วรอบเล่า  และแล้ววินาทีที่เรารอคอยก็มาถึง  

10 นาทีสุดท้ายของชั่วโมงเรียน

{กล้องตัดเจาะเข้ามาตรงมือ ที่กำลังจับดินสอเคาะโต๊ะ ตามจังหวะเดินของนาฬิกา}

  

(ไอ้เด็กเวร! อาจารย์สอนอยู่นั่งคิดแต่จะกิน <<<นี่คือความคิดคุณ ผมได้ยิน 555+) 

...เพราะใจมันโคตรหิว

หรือแท้ที่จริงแล้วบทเรียนที่อาจารย์กำลังสอนนั้น มันน่าเบื่อ! 

เพราะอะไรน่ะ???

  

ขอโทษน่ะครับอาจารย์ครับ(บางคนน่ะ) ผมจะมาเรียนไม่ใช่จะมานั่งฟังว่า

{กล้องจับภาพกว้างไปที่อาจารย์}

อาจารย์ไปเที่ยวที่นั้นมา สนุกมากเลย (ที่ไหนค่ะอาจารย์)

{กล้องเจาะภาพไปที่เด็กผู้หญิงแว่นหนา ผมติ่ง* บานออกข้าง}.

<<<เป็นเสียงเล็กๆที่ดังมาจากโต๊ะหน้า ที่น้ำลายอันฟูฟ่องของอาจาย์ (บางคน)

มาพ่นรดด้วยเรื่องเล่าที่อาจารย์ได้พบเจอมา... 

ไปกันหลายคน อาจารย์นั้นด้วยน่ะ กินโน่นด้วย ซื้อนี่มา ใครอยากได้บ้างเอ๋ย ... 

     แล้วกันครับ ... นี่แหละครับสิ่งที่เลี่ยงไม่ได้ในยามเที่ยงของผม ... มันแย่มากสำหรับเด็กคนนึงที่ต้องมาทนฟังอะไรก็ไม่รู้  หรือว่าเป็นเทคนิคในการสอน ? .... ใช่ๆ เราต้องมองในแง่บวก  เพราะตอนนั้นเรายังเด็กมาก  ไม่รู้ประสีประสา ....

   

{กล้องตัดสลับ อาจารย์/นักเรียน/นาฬิกา ตามจังหวะการเดินของนาฬิกา}

กริ๊งงงงงงงงงงงงงงงงงงง เสียงสัญญาณยาว

    นั่นคือเสียงสวรรค์ที่บ่งบอกว่าหมดคาบเรียนแล้ว  และเราก็จะได้กินข้าวกันสักที แต่แล้วสวรรค์ของเด็กน้อยที่เห็นอยู่รำไรต้องเลือนหายจากไปชั่วขณะ เมื่อเสียงเรียบง่ายและหวานหยดย้อย ปานจะกรีดใจบางๆของใครหลายๆคน ให้ขาดลงได้ของอาจารย์(บางคน)

{กล้องเจาะไปที่ปากของอาจารย์}

อ่ะ ... นักเรียนขอเวลาอีกแปปน่ะค่ะ  ยังไงๆเดี่ยวนักเรียนไปโรงอาหารก็คิวยาวอยู่แล้ว ...

เดี่ยวอาจารย์จะช่วยผ่อนเวลาไม่ต้องไปต่อคิวยาวน่ะค่ะ ...

เอาเปิด หน้า 55 ค่ะ บทที่ 5 น่ะค่ะ 

แล้วกันครับอาจารย์(บางคน) เวลาผ่านมา 55 นาที ไม่มีเนื้อหาเลย 

เหลือ 5 นาทีสุดท้าย กับอีก 5 นาทีหลังหมดคาบ

มันช่างเป็นช่วงเวลาสอน ... ที่เลี่ยงไม่ได้จริงๆ(เหรอ) สำหรับอาจารย์(บางคน)

{กล้องตัดกลับมาที่ ...ตัวคุณ}

*หมายเหตุ  - *ผมติ่ง คือผมทรงนักเรียนผู้หญิงที่ต้องตัดขึ้นมาให้เลยเห็นติ่งหู เพื่อความมีระเบียบวินัยในโรงเรียนและสังคม(เพื่อสังคมด้วยน่ะครับทรงผม)