สวัสดีเพื่อนพ้องพี่น้อง Indy ครับ"อยากบอกว่าคิดถึงมากมาย"
ห่างหายไปหลายวันไม่ได้ไปไหนไกล
(แค่ไปเชียร์สามสาวอยู่สีลม 555+)
จะบ้าเหรอ !
เป็นที่ฮือฮามากน่ะครับสำหรับเด็กสาวสามคน(ไม่เด็กมั้ง)ที่คะนองคึกตามเสียงเชียร์
ที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นแต่ก็เกิดขึ้นมาแล้วไม่รู้เพราะอะไร?
ไม่ได้จะขอร้องให้ฝ่ายไหนช่วยกันแก้(เพราะพวกเธอแก้ไปแล้ว ...อิอิ)
หากเพียงแต่"มะเร็งเอายาแดงทาคงไม่หาย"
อุ้ย! เยอะ พูดแล้วจี๊ด
.................................................................................................
เข้าเรื่องของ...เรื่องดีกว่าครับ (เลยเถิดมาเยอะเกิน 555+) ก็ผ่านไปแล้ว 2 ช่วง 2 อารมณ์ที่ต่างกันแล้วน่ะครับ มาถึงในช่วงนี้ดีกว่าครับกับชีวิตเด็กน้อยชั้นประถมที่ผ่านมาเนิ่นนาน แต่กาลเวลาก็ไม่ได้ทำให้เขาลืม หากแต่มันยังตราตรึงตอกลึกมาจนถึงทุกวันนี้(ลักษณะคล้ายๆเหมือนโดนกระทำชำเราแล้วมาฟ้องมูลนิธิอะไรสักอย่างเลย 555+)
ไม่ต่างจากตอนก่อนๆ เริ่มเลยครับ
จินตนาการกันก่อนครับ คราวนี้ให้คุณคิดจินตนาการว่า
นั่งดูข่าวทางฟรีทีวี ที่มีผู้สื่อข่าวเจาะประเด็นร้อนๆ(สีลมโคตรร้อน)ให้ฟัง
ตัววิ่งราคาหุ้นอยู่ด้านข้าง ส่วนตัวนิ่งด้านล่างคือ SMS แสดงความคิดเห็น
(SMS ระบายอารมณ์ก็ได้น่ะไม่ว่ากัน ฮ่ะฮ่า)
เอามาเริ่มกันเลย
ช่วงที่ 3.สนับสนุนโดยเครื่องสำอาง ตราช้างขี่แรด เพื่อภาพลักษณ์ที่ดี เมคอัพที่มั่นคง (สร้างภาพแก่สังคมไทย) เสนอช่วง>>>
ช่วงเย็นๆ...ที่ยากเย็นเข็ญใจ
อีกและ! เด็กหนอเด็กจะอะไรมากมายกับชีวิตที่ผ่านมา
(หลายคนคิดอย่างนั้น)
แต่ผมว่าสิ่งเหล่านี้อาจจะเคยเกิดกับคุณมาแล้วก็ได้ครับ ผมก็ไม่รู้ว่าเหมือนรึเปล่าแต่ชีวิตของเจ้าเด็กน้อยอย่างผม ที่ผ่านมามันเป็นอย่างนี้ครับ ช่วงชั้นประถมศึกษาในตอนเย็นๆ ใกล้เลิกเรียน หลายคนดีใจและจดจ่อกับสิ่งที่อยากจะทำมากมายหลังเลิกเรียน เช่น เป่ากบ โยนลูกแก้ว ซ่อนหา ไล่จับ กระโดดเชือก
(เชยว่ะ! เสียงสอดแทรกเข้ามาในโสตประสาทหู)
คำอุทานของใครหลายๆคนที่เคยพบเจอแต่กับการ ไล่ยิงกันใน World wide / Say hi ในแชทรูม /ซูมส่องใน Wab cam ต่างกันครับต่างกันโดยสิ้นเชิงในส่วนของกิจกรรมที่จะทำหลังเลิกเรียน แต่สิ่งที่ผมแปลกใจคือ ความต่างของเวลา หากแต่ว่าสิ่งที่ผมพบเจอเมื่อคราเด็ก ยังคงหมุนตามมากับกาลเวลาโลกในปัจจุบันที่แลดูซ้ำเติมสังคมเกินไปไหม ก็ไม่รู้ ???
มันเป็นคำถามอยู่ในใจของเด็กน้อยมาตลอดว่า
"ทำไมก่อนเลิกเรียนต้องมาท่องสูตรคูณก่อนกลับ"
คิดบวกไว้ก่อนในตอนนี้ ทั้งที่ทำนองการท่องในตอนนั้น ก็ต่างกันไป
(ของผมท่องแบบแร๊ป55+)
เพราะเพื่อจรรโลงสังคมให้แลดูเป็นระเบียบอย่างตัวเลขที่เขียนไว้กระนั้นหรือ
(อาจใช่! ใช่ๆ ต้องใช่แน่ๆ มันเป็นอะไรที่พูดยาก ต้องให้เธอแก้ ??? เพลงซะงั้น)
ในขณะที่ท่องสูตรคูณอย่างเมามัน ของเด็กน้อยในทำนองแร๊ป โย่ว!
ก็มีผู้ปกครองมายืนรออมยิ้มอย่างภูมิใจ ที่หน้าประตูเพื่อรอรับลูกของตน
(อีกทั้งบางคนยังก่นด่าไอ้เด็กเวร! ที่ท่องแร๊ปอยู่ในใจ เพราะไม่ใช่ลูกฉัน 555+)
ยังครับยังไม่หมดที่สงสัยมันไม่ใช่แค่สูตรคูณที่ต้องท่องหลังเลิกเรียน ยังมีเพลงครับเพลงที่ให้ร้องอยู่กันบ่อยครั้งหลังเลิกเรียนเพื่อปลูกฝังเด็กๆให้เป็นคนดีของสังคม เพลงอะไรเอ๋ย???? จำชื่อเพลงไม่ได้ครับ ไม่แน่ใจ แต่เนื้อร้องมันมีอย่างนี้ครับ
เด็กเอ๋ยเด็กดีต้องมีหน้าที่ 10 อย่างด้วยกัน(ซ้ำ)
1 นับถือศาสนา
2 รักษาธรรมเนียมมั่น
3 เชื่อพ่อแม่ครูอาจารย์
4 วาจานั้นต้องสุภาพอ่อนหวาน
5 ยึดมั่นกตัญญู
6 เป็นผู้รู้เรื่องการงาน
7ต้องศึกษาให้เชี่ยวชาญ ต้องมานะบากบั่นไม่เกียจไม่คร้าน
8 รู้จักออมประหยัด
9 ต้องซื่อสัตย์ตลอดกาล น้ำใจนักกีฬากล้าหาญให้เหมาะกับการสมัยชาติพัฒนา
10 ทำตนให้เป็นประโยชน์ รู้ บาปบุญ คุณโทษ สมบัติชาติต้องรักษา
เด็กสมัยชาติพัฒนาจะเป็นเด็กที่พาชาติไทยเจริญ+
ปรบมือครับ ขอเสียงปรบมือหน่อยครับ
ขอบคุณครับขอบคุณมากครับ
ที่สอนให้พวกเราได้แค่ท่องในบทเพลงนี้
ขอบคุณครับที่ไม่เคยบอกเล่าว่าสังคมที่แท้จริงมันไม่ได้เหมือนอย่างในบทเพลง
แต่มันเป็นหน้าที่ที่พวกเราต้องทำ
นั้นคือการท่องจำในบทเรียนของเด็กไทยและก้าวไปสู่สังคมที่เกินจริงจากการท่องจำ
